Loading. Please wait...
search

Over mij

Karin over Karin

Ik herinner me nog goed dat ik een oude Olympuscamera van mijn ouders kreeg. Ik was toen denk ik een jaar of vijf. De camera was leeg, er zat geen rolletje meer in maar dat je door een venster kon kijken en dan een stukje van de wereld zag, dat vond ik zo bijzonder! De afdrukknop was ook leuk maar die werkte zonder rolletje niet echt en die had ook minder mijn interesse.

Op mijn achtste kreeg ik tijdens een dorpsfeest dan eindelijk een rolletje in de camera! Wat was ik trots! Samen met mijn vader ging ik die ochtend naar de plaatselijke fotograaf die een rolletje voor mij in de camera plaatste. Die donkere winkel met al die spannende fotomaterialen, ik vond het allemaal geweldig. Ik herinner me nog dat ik me tijdens dat feest heel bijzonder voelde – dat je zomaar een foto kon maken van een moment dat een seconde later alweer vervlogen was. En iedereen zag me als fotograaf! Geweldig! Wat er van de foto’s terecht is gekomen weet ik niet meer zo goed. Ik ben bang dat ze nooit ontwikkeld zijn. Want dat was een gedoe en ook nog eens heel duur.

Op mijn 11e kreeg ik van vrienden op mijn verjaardag een ‘echte’ camera. Wat was ik er blij mee! Zuinig zijn met foto’s en op zoek naar mooie plaatjes om te schieten. Heel leuk. Totdat de foto’s ontwikkeld werden. Dat zag er niet best uit. De sluiter was stuk, de foto’s waren overbelicht en mijn hart was gebroken.

Het bleef terugkomen. Op mijn 15e wilde ik foto’s maken van de lichtjesparade in Disneyland Parijs om zo die bijzondere optocht thuis voor altijd terug te kunnen kijken. Eenmaal ontwikkeld waren er op mijn foto’s geen lichtjes te zien en alles was bewogen. Ik was in tranen want ik had het door mijn zoeker toch wel goed gezien? Hoe kon dat nu gebeurd zijn?

En zo bleef de fotografie als een rode draad terugkomen. In de derde klas vulde ik een formulier in. Als antwoord op de vraag: ‘wat wil je later worden’ vulde ik fotograaf en dierenarts in. Helaas lagen de betavakken me voor geen meter dus dat werd ‘m niet. Maar nog steeds kon ik fotografie niet loslaten. Toen in 2005 er echt goede digitale compactcamera’s op de markt kwamen kocht ik een Canon Ixus. Wat een mooi ding! Zilveren matte behuizing, prachtige lens, ┬ádaar heb ik heel wat mooie foto’s mee gemaakt. Ook volgde ik een cursus digitale fotografie op de Volksuniversiteit. En zo leerde ik een beetje over sluitertijd. Het diafragma kon ik niet zelf instellen op deze camera en dat was eigenlijk opnieuw een teleurstelling.

Toen kwam fotografie terug in mijn werk voor een uitgeverij in Meppel. We volgden een dagcursus digitale fotografie die werd gegeven door een docent van de fotovakschool. Ontzettend leuk maar het duizelde me gewoon. Sluitertijd en diafragma ging nog wel. Maar dan kon ik de uitleg over ISO er dan net niet meer bij hebben. Ondertussen kocht ik mijn eerste Canon 400D voor een vakantie naar Ierland. Als iemand me vraagt – waarom heb je voor Canon gekozen en niet voor Nikon? Canon was een logische stap na de Canon Ixus. Ik heb gewoon nooit aan Nikon gedacht!

Met de 400D ging ik aan de slag totdat ik in 2011 kon starten aan de basisopleiding fotografie aan de Fotovakschool in Apeldoorn. En daar is het dan eindelijk echt begonnen. Ik haalde mijn certificaat maar ik wilde meer en ik startte aan de vakopleiding Fotografie in 2012. Ik leerde dat je pas echt leert fotograferen door het gewoon te doen. En nu, na zoveel jaar is de belichtingsdriehoek gewoon een gereedschap in mijn koffer, ben ik op zoek naar mooie locaties om foto’s te maken, rijd ik in de auto en zie ik overal spannende plekken die een goede locatie zouden kunnen zijn voor foto’s en heb ik wekelijks ongeveer drie opdrachten. Van loveshoot tot bruidsreportage tot bijzondere verzoeken – het kan allemaal. Na de 400D kwam de Canon Eos 5D Mark I, de Mark II en inmiddels de Mark IV. Fotografie is een hobby in mijn vrije tijd maar het is ook echt professioneel werk geworden dat ik met heel veel passie doe. Het leukste vind ik dat je zoveel mooie en emotionele momenten meemaakt en dat je die vast mag leggen. Net zoals vroeger – je bevriest een moment in de tijd dat enkele seconden later weer vervlogen is. Dat is toch prachtig! Teleurstellingen heb ik eigenlijk niet meer omdat ik nu weet wat ik doe en ik weet hoe ik problemen op kan lossen als ik niet het resultaat krijg wat ik voor ogen heb. Ik zie het nu anders. Ik weet wat ik voor me zie en ik weet hoe ik het kan maken. Dat is toch geweldig!

Ben je geïnteresseerd in een fotoshoot? Heb je een specifieke vraag of wil je gewoon meer weten? Aarzel niet om contact met me op te nemen: info@karinrozeboomfotografie.nl

Hartelijke groet,
Karin

Story Show Sidebar Hide Sidebar

Share it on your social network:

Or you can just copy and share this url
error: Content is protected !!